Artigo 2 : ” Galicia, esa esquina do mapa “

IES CHAMOSO LAMAS

Antón Jardón (Vilar de Santos, 1952), secretario-interventor de administración local xubilado, foi alcalde de Vilar de Santos, deputado provincial, vicepresidente da Federación Galega de Municipios e Provincias e Delegado da Consellería de Industria no bipartito. Na actualidade é Coordinador do Museo da Limia. Coautor dos libros O Lebre das Casarizas, unha vida de máquinas e inventos (2019) e A luz da chuvia (2019), colabora habitualmente con artigos de opinión no diario La Región e nos dixitais Praza.gal e Galicia Confidencial.

Artigo : ” Galicia, esa esquina do mapa “

«Digo unhas veces si, mitá da ialma, / digo outras veces non / e perdo o rumbo e a esperanza» (O vento no teu colo, Antonio Tovar)

Galicia é esa esquina do mapa á que os centralistas propiamente ditos –Madrid, ao fin e ao cabo–nunca a deixarán de considerar periferia, pase o que pase. Non pola súa situación xeográfica fisterrá, senón pola actitude de submisión e petulancia dos seus representantes que, cando teñen a oportunidade de pintar algo, sempre acaban debuxando centolas rosadas e estampas de cor verde botella. Semellante actitude, tan ionizada de carga negativa, levámola apegañada á nosa pelica, coma unha samesuga, mesmo dende antes de existirmos, porque os de acolá sempre se crerán imbuídos do dereito a zugarnos o sangue ou, no mellor dos casos, a ignorarnos; e os de aquí, cando poden rascar algo na capital do reino, en canto atravesan o Padornelo, uns perden o sentido de pertenza e outros coidan que só eles se bastan para salvar a patria.

Mais todo iso, mesmo sería insignificante se aqueles de aquí, aos que tanto se lles enche a boca ao pronunciar a palabra Galicia, foran quen de percibir o que importa en cada momento, especialmente agora, cando no ámbito cultural, social, económico, territorial, identitario… o país fenece sen remedio.

SPORTUR GALICIA 2022

Así que, como en breve haberá eleccións en Galicia e, malia non decatármonos, talvez vallan para decidir se queremos seguir recuando ou alancar ata darlle azos a unha alternativa política que nos permita enfiar o futuro doutro xeito, ilusionando á xente do común. Mais, se non avanzamos, a culpa non será de Feijoo nin do PSOE nin de Unidas Podemos, será única e exclusivamente das distintas familias do galeguismo político –tan nacionalistas unhas como as outras– por non seren capaces de definir, non o que cómpre facer senón aquilo ao que debemos renunciar, porque todos están preocupados por presumir de pedigree ou, o que é máis triste, por garantir as prebendas arrapañadas.

Ah! Mercé á parvidade que profesa o galeguismo político, tan presto a facer favores, sempre e cando os beneficiarios non sexan da familia, tal como van as cousas e tal como acordaron os que mandan, malia confundir as eleccións co xogo do bingo, todo parece indicar que o meu tío Lisardo fixo ben ao apartar a cota, para pagarlle a escote o gran banquete da nova maioría absoluta que vai chapar Feijoo, novamente.