Despois de moitos anos de traballar no IES Nº1 Isaura Rodríguez Doval rematou a súa traxectoria profesional.
Comunicado da Dirección do Centro nas redes sociais:
Grazas Isaura, polo teu traballo, o teu cariño aos compañeiros, o teu sorriso sempre presente e a túa adicación ao centro. Desfruta da túa xubilación tan merecida e que saibas que aquí está a túa casa. De novo, grazas!
Crónica dunha despedida con sabor a café e a anos compartidos
O aire na cafetería do IES Nº1 de Carballiño cheiraba o pasado xoves a café recentemente feito, a pastel caseiro e, sobre todo, a nostalxia entrecortada por risas. Non era un día calquera. As mesas, normalmente dispersas, habíanse unido ao redor de Isaura Rodríguez Doval, que, radiante e con ese sorriso sereno que lle define, observaba o agarimo acumulado de máis de dúas décadas.
Isaura, peza fundamental do persoal non docente do instituto desde o curso 2003-2004, chegara ao seu último acto oficial: a despedida antes da xubilación. Non foi un protocolo frío. Foi un acto íntimo, tecido cos fíos do agradecemento diario, deses «bos días» que arranxan mañás grises e da eficacia silenciosa que mantén á boia a maquinaria dun centro educativo.
Os seus compañeiros –profesores, administrativos, conserxes– foron tecendo o homenaxe palabra a palabra. Lembraron o seu carácter afable, unha calidade que nun instituto, co seu bulicio inherente, opera como un bálsamo. «Era a calma no medio do temporal», compartiu unha docente. «O sorriso coa que recibías, sen excepción, a quen entraba por esa porta», engadiu un membro do equipo directivo.
OS MELLORES ESTABLECEMENTOS
O momento máis calado, cargado dunha emoción que se palpaba, chegou cando ela tomou a palabra. Agradeceu, con voz emocionada pero clara, non só o recoñecemento, senón os anos compartidos. «Estes corredores, esta cafetería, vostedes… foron a miña segunda casa», confesou. Deixou claro que non levaba só unha pensión, senón unha mochila repleta de miles de momentos, de caras de alumnos que pasaron e creceron, de compañeiros que se volveron amigos.
Ao recoller o seu abrigo, Isaura mirou unha última vez o espazo baleiro. Os seus compañeiros, nun xesto espontáneo, formaron un corredor para despedila con aplausos. Cruzou a porta da cafetería, pero non a do instituto no seu corazón. Xubílase unha traballadora, pero queda, impresa na memoria do centro, a pegada indeleble da súa amabilidade.
