O alcalde Avelino Pazos comparte un xornada de convivencia cos músicos e salienta o labor da escola como “faro” da cultura galega
CASTRELO DE MIÑO / 2026
O sol da mañá espertou onte entre o bulicio da Feira de Castrelo de Miño, pero foi o son da gaita e o tamborileiro das pandeiretas o que lle puxo alma ao recinto. Alí, entre postos de artesanía e o cheiro a castañas asadas, a Escola de Gaitas e Pandeireta do Concello brindou unha actuación que foi moito máis que un simple número no programa: foi unha declaración de principios, unha ponte entre xeracións e un recordatorio de que as raíces galegas non só se botan de menos, senón que se tocan, se bailan e se viven.
O alcalde, Avelino Pazos, non quixo perder a oportunidade de compartir uns intres coas persoas que fan posible este proxecto. Mentres os acordes da tradicional muiñeira se esparexían polo aire, o rexedor achegouse ata o centro da praza para saudar un a un os integrantes da escola, desde os máis pequenos, que apenas alzaban o instrumento, ata os veteranos que levan décadas gardando no peito o compás da terra.
“O que estamos a ver aquí non é só unha actuación; é o froito do traballo silencioso de moitas persoas que entenden que a nosa identidade non está nos museos, senón na rúa, na festa e na memoria viva”, sinalou Pazos, visiblemente emocionado ao remate da interpretación. E é que a Escola de Gaitas e Pandeireta de Castrelo converteuse nun dos alicerces culturais do municipio, un espazo onde a tradición non se estuda como unha reliquia, senón que se practica como unha lingua viva.
O rexedor non esqueceu mencionar o nome que está detrás de boa parte deste éxito: Ana Belén Rodríguez André, a profesora que, coa súa entrega e profesionalidade, logra que cada ensaio sexa unha viaxe á esencia musical de Galicia. “O seu labor é fundamental para que esta iniciativa continúe medrando e para transmitir ás novas xeracións o amor pola nosa cultura”, afirmou Pazos, mentres a mestra, cun sorriso cómplice, dirixía aos seus pupilos nunha peza de pandeireta que fixo tremer as táboas do escenario.
Pero a xornada non foi só de aplausos. O alcalde quixo subliñar o esforzo das familias, que cada semana acompañan os seus fillos e netos ata as aulas, e de cada un dos integrantes da escola, porque -como dixo- “non se mantén viva unha tradición só con discursos, senón con horas de ensaio, coa paciencia de aprender e coa valentía de poñer a alma en cada nota”.
A Feira de Castrelo, que xa é por si mesma un escaparate de produtos, sabores e encontros, sumou onte un novo ingrediente á súa mestura: a certeza de que a cultura popular non é unha peza de museo, senón un camiño que se constrúe cada día. E nese camiño, a Escola de Gaitas e Pandeireta marcha ao compás dunha gaita que, en Castrelo, soa a futuro.
Ao despedirse, Pazos reafirmou o compromiso do goberno local de seguir apoiando iniciativas que fortalecen a identidade do municipio, fomentan a participación veciñal e contribúen a preservar un legado que, como o son da pandeireta, non entende de idades nin de modas. Porque, ao final, o que onte soou na Feira de Castrelo foi o latido dun pobo que se nega a esquecer quen é. E mentres haxa gaitas e pandeiretas, Galicia seguirá bailando.
