Alfonso Prado Rodríguez (1942-2026)
“Un gardameta de vidas, un defensor do pobo”
O pasado día 2 despedimos cun nó na gorxa a Alfonso Prado Rodríguez, veciño ilustre do Carballiño, home de pelota e de política, de compromiso e de paixón. Aos 84 anos, péchase un capítulo fundamental na memoria viva do noso concello.
Alfonso foi dese xénero de persoas que xa case non se fabrican: discreto na forma, contundente no fondo. Coa modestia do que sabe que o importante non é o cargo, senón o servizo, dedicou dúas décadas da súa vida á política municipal, sempre coa convicción de que a política é, ante todo, unha ferramenta para mellorar a vida da xente. E así o fixo, durante 20 anos no concello do Carballiño: 8 na oposición, cos ollos ben abertos e a crítica construtiva como arma; 12 no goberno, coas mangas remangadas e o traballo incansable como bandeira.
Foi membro fundacional do primeiro goberno de esquerdas da democracia no noso concello, aquel bipartito histórico entre PSOE e BNG que xurdiu das eleccións de 1995. Alí, como concelleiro de Persoal e Tráfico, deixou a súa pegada de xestor eficaz e home de diálogo. Pero a súa vocación política ía máis alá: no ano 2000 foi elixido Secretario Local do PSOE no Carballiño, liderando a Agrupación Socialista durante anos con esa mestura de serenidade e firmeza que o caracterizaba.
TOMA DE POSESIÓN DE ALFONSO COMO CONCELLEIRO EN XUÑO DE !995
TRAXECTORÍA POLÍTICA:
No ano 1987 vai de 3º na lista do Psoe pero non tivo acta de concelleiro xa que solo saiu electo o nº 1 José Eugenio Rodríguez Blanco
No ano 1991 repite no posto nº 3 na lista que encabezaba Pachi Vázquez e si sae elexido concelleiro formando parte da oposición.
No ano 1995 volve a ser 3º na lista do Psoe. Sae elexido e forma parte do goberno municipal tendo a responsabilidade de ser o encargado das relacións cas asociacións veciñais, participación ciudadana e medio rural
No ano 1999 a candidatura do PsdeG-Psoe que encabeza Pachi Vázquez acada a maioria absoluta e Alfonso que ocupa o 4º lugar na lista volve a ocuparse da área de Medio Rural
No ano 2003 Alfonso volve a repetir no 4º lugar na lista que encabeza Pachi Vázquez ( segunda maioria absoluta ). Nesta ocasión as responsabilidades políticas de Alfonso seran as que asume nas áreas de Personal, ademais de Tráfico e Polícía Local. Esta é a última vez que Alfonso se presenta na candidatura do seu partido de toda a vida. O PSdeG-Psoe
OS VIDEOS DE ALFONSO:
En decembro do ano 2004 os seus compañeiros de partido e amigos danlle un homenaxe merecido a Alfonso. O lugar elexido foi o Restaurante Esclavo. El non sabe nada do evento.
Visita do ministro Barrionuevo a Carballiño. Ano 1998 :
Visita de Touriño ( secretario xeral do PSdeG-PSOE) a Carballiño :
Maio de 2005: Unha das últimas roldas de prensa de Alfonso como concelleiro:
Alfonso Prado foi, ante todo, un home de equipo. Na década de 1950, Alfonso Prado vestiu as cores do Club Deportivo Arenteiro, formando parte dunha xeración de futbolistas que contribuíu a forxar a historia e a identidade do club carballiñés. E ninguén o sabe mellor que os que compartiron con el os domingos de fútbol no Espiñedo. Cando o Club Deportivo Arenteiro daba os seus primeiros pasos na historia, el era o gardameta. O último home, o que miraba de frente e non lle tremían as pernas baixo os paus. Portero de coraxe, de reflexos e de seguridade.
E o fútbol nunca o abandonou. Ata a tempada pasada, foi un dos rostros máis recoñecibles na grada de Espiñedo, sentado no seu sitio, co carné de socio número 4 ben orgulloso. Número 4. Como poucos. Como os que foron desde o principio, cando o Arenteiro era soño e terra, e hoxe é historia viva. Alfonso era parte desa memoria, desa árbore que medra con raíces fondas.
Hoxe, no campo onde tantas veces defendeu a portería, o vento leva o seu nome. Na corporación municipal, onde tantas horas dedicou ao ben común, queda o baleiro do seu criterio. Pero Alfonso Prado Rodríguez deixa un legado que transcende os cargos e os partidos: deixa o exemplo de quen entendeu que a vida se xoga en dous tempos, o da entrega e o da memoria.
Queda o seu sorriso sereno, a súa palabra medida, o seu compromiso sen estridencias. Queda a imaxe dun home que defendeu a camisola do Arenteiro e a camisola do seu pobo coa mesma dignidade.
Descansa en paz, Alfonso. O Carballiño non esquece aos seus.
O noso máis sentido pésame á súa familia, amizades e compañeiros.
“Hoxe o Espiñedo está máis baleiro, pero o ceo ten un novo gardameta.”
