[Foto: Arquivo Xociviga, 1988. Arturo na súa cabina].
Miguel Anxo Fernández Fernández: Escritor, crítico de cine , historiador e Doutor en Comunicación Audiovisual
[Mañán luns, na Veracruz, oficio ás 19.00 h.]. O Arturo [Fuentes García] era da nosa cuadrilla dos anos 70, daqueles Los Buitres, na que coincidiramos boa parte deles facendo o Bacharelato no Isabel La Católica do Carballiño. Ano e un chisco máis novo ca min, rematamos conectados en adiante a través do elo común do cine, pero xa adianto que anos despois daquel iniciático grupo de mozos setenteiros, no entorno cinéfilo local coñeciámolo polo Clint, e xa direi do motivo. Regresando a aqueles primeiros tempos, montamos un equipo de fútbol ao que puxemos o insólito nome de C.D. Atlas. Foi na súa última visita na vila, no pasado novembro, nas vésperas de regresar a Fuerteventura (onde morreu e residía desde había moito, repartindo estadías entre O Carballiño e as Canarias), coincidimos tomando un viño no Meu e souben como xurdiu aquel nome do equipo: “Púxeno eu. Lembreime do monte Atlas por Marrocos, e xa que tamén andabamos co atlas dos mapas e tal, pois dixen, xa está: o C.D. Atlas”. Conste que non tiña nin idea daquela orixe…
Cos anos, aqueles mozos fomos buscándonos a vida, e Arturo chegou a xogar no Arenteiro -e nalgún equipo máis, pois era outra das súas paixóns-, e desenvolveu varios oficios, tamén o de hostaleiro, pero sobre todo foi proxeccionista desde moi novo e durante case vinte anos (como foi o seu irmán, o agora prestixiado fotógrafo Moncho Fuentes), nos cines Alameda, Rivas e Reque. Tiñamos moita relación co elo común do cine. O de Clint víñalle da súa querenza polo western, pois proxectara un bo mangado de spaguettis nas reposicións que seguían botando a finais dos 70 e comezos dos 80, e os de Clint Eastwood con Leone, os seus favoritos. Gustaba de comentar escenas, e como era de boa estatura e delgado, daba a talla do actor… Aínda pillou a etapa de dous proxectores na cabina, que había que sincronizar ben nos cambios de rolos. Como todos os operadores, sabíase algúns diálogos de memoria, pois ao cabo eran moitas horas co mesmo filme… Cando en maio de 1985, caeron pola vila a rodar “Monsignor Quixote”, con Alec Guinnes e Leo McKern, Arturo foi quen proxectou os materiais (apenas uns minutos de filmación) que chegaban positivados vía Londres, e avisoume da sesión restrinxida para o equipo unha mañá no Rivas, e, coándome no galiñeiro, alí vin aquelas tomas.
Para o meu libro “Crónica de Cine: O Carballiño, 1900-1994” (CGAI, 1994), Arturo deixoume algunhas anécdotas moi divertidas (non puiden sacalas todas por cousa do espazo) do seu paso polas cabinas dos mentados cines. Escollo tres delas coa súa propia voz: “Era día de feira e botábamos dúas en programa dobre e sesión continua. Unha era El último tren de Gun Hill (Sturges, 1959). Estaba na proxección e de repente atopeime con que faltaba o rollo final, que me quedara no Reque (botárase alí a véspera). Deixei a pantalla en branco e marchei a correr desde o Alameda (sito a uns trescentos metros…), tróuxeno, rebobineino, cargueino e a película seguiu. A xente case nin se decatou”. Outra: “Botaba en sesión infantil El dedo en el gatillo (Sidney W. Pink, 1965), unha daquelas trapalladas do Oeste que se desenvolvía nun forte entre nordistas, sudistas e indios. Faltábanlle bastantes minutos do final, así que agarrei un dos FIN que eu gardaba na cabina e empateillo. Coincidía no momento mais emocionante, cando o artista loita co xefe indio a cara de can. Están coa liorta e izas!… Saíu o FIN. Os rapaces quedáronse calados, cravados nas butacas, e non saían, así que entrou o porteiro na sala e batendo as mans, berroulles: ¡Ei! Veña, fóra… iNon pensaredes que cos catro pesos da entrada hai dereito á merenda!”.
A última: “Foi con El circulo de hierro (Richard Moore, 1977), que era unha con David Carradine, de aventuras con kung-fu, filosofía, un pouco complexa… A distribuidora mandoume os rolos cambiados pero non me decatei ata rematar a primeira sesión. Pasei o un, o dous, o catro, o tres e o cinco. Baixei e pregunteille a porteira si alguén protestara e díxome que nada, que ninguén. Así que, boteina como quedou o fin de semana completo e ninguén piou”. Formou parte Arturo dun tempo glorioso de cine no Carballiño, cando nas fins de semana aínda competían as tres salas á vez. Coa súa memoria daqueles tempos ben poderiamos escribir un libro. Tamén contaba moito de Felipe Luís López, do que fora alumno no Corral (Isabel la Católica) e despois compañeiro durante unha longa etapa no Alameda e no Rivas, cando o artista facía aqueles memorables cartelóns que se penduraban nas cornixas de ambos cines. Arturo deixáballe un cartel orixinal sobre os seus cabaletes de traballo, e ás veces baixaba da cabina a botar unhas parrafadas ou, simplemente, ver como o mestre cartelista remataba aquelas obras efémeras, que “vivían” só unha semana… Máis alá de irse un amigo da infancia, co Arturo, co Fuentes, foise un anaco ben grande da historia do cine no Carballiño. Os dous, ademais, eramos fillos de carpinteiro. Aperta, pois, para Rosa e Moncho, os seus irmáns.
