Carlos Méixome Quinteiro historiador e escritor galego

Artigo : Polo Avieiro de dona Emilia ( 3 ) :

O balneario. Outro anaco de egohistoria


É manida a frase atribuída a Rilke sobre o home e a súa patria infantil. Non vou ser eu quen desminta ao poeta alemán que tan ben coñecía o profesor carballiñés, de Cabanelas en precisión, ao que, tamén, xa temos citado, Jaime Ferreiro Alemparte. Mais coido que se podería completar a expresión engadindo que a patria dos afectos é a adolescencia e a primeira mocidade, o tempo das “primeiras veces”. Nin pasei a infancia no Carballiño, nin a inmensa maior parte da miña vida, porén é aquí onde está a patria dos meus afectos, os familiares como é lóxico, aí vive  a miña nai e a miña irmá, está soterrado o meu pai e hai unha lembranza do meu fillo morto; pero tamén o das amizades descoidadas polo paso dos anos e esparexidas polos recunchos, que abrollan de súpeto ante a máis mínima necesidade. Ese espazo dos afectos é amplo e variado en lugares, persoas, colectivos, días e infelizmente ausencias. Non é o caso de trasfegalas nestas páxinas.

… entre tileiros, polo noso particular “Unter den Linden”

Un deses sitios, un dos meus “lieux de mémoire” é, sen caste de dúbida, o Balneario. Foron moitos os días daqueles longos veráns dos setenta, do xa pasado século, nos que baixei entre tileiros, polo noso particular “Unter den Linden”, arrodeado de mulleres enloitadas apañando folliñas secas para gardalas en saquetiñas de basta tea branca; de mulleres elegantes cun vaso graduado de fino vidro envolvido en encaixe de Camariñas; entre paisanos de pucha revirada e engravatados homes de comercio; entre rapaces barulleiros salpicando a auga medio podre do estanque de San Roque, despois de amolecer nela os pés ou de guindarlle uns patacos á nosa “Fontana de Trevi”; entre xentes de parroquias afastadas botando contos de cadanseu lugar, ao acougo dos carballos ou excitados polo cinquillo derredor das redondas e pétreas mesas.

… guindarlle uns patacos á nosa “Fontana de Trevi”

Uns e outras, antes ou despois, menos os cativos, camiño da fonte da saúde de fedorento cheiro a ovos podres, onde a señora Aurora de Longoseiros espreitaba, con felina ollada, para discriminar entre os que tiñan carné e pagaran o correspondente trabuco, daqueles outros, ou daquelas outras, que agudos de máis procuraban un aforro nos escasos orzamentos de verán. Uns e outras con ritmo apresurado na toma de antes de almorzar, a ritmo máis livián na previa ao xantar.

Pasaban os meus días entre as “pouvanas” acochadas nas casas particulares derredor do balneario, as máis delas con estancias que non excedían a decena de días pero que aos tres xa recuperaran as rubicundas meixelas apagadas nun ano de angueiras, e entre aquelas outras con recursos suficientes para alugar habitación “a pensión completa” nos arredores da praza de abastos e mesmo agardar a visita de fin de semana dos seus “maridos” empregados en oficinas ou empresas viguesas.

Pola tardiña, pola fresca, os matrimonios de fin de semana, ou os grupos formados derredor das augas sandadoras de males hepáticos, por proximidade de veciñanza ou por simple casualidade, paseaban ben  amodo pola beira do vagaroso Arenteiro, freado no seu impulso orixinario por sucesivas presas nas que se chimpaban atrevidos mozotes, camiño do bosque inzado de agudas e diversas coníferas e grandes eucaliptos de penetrantes ulidos, para retornar, por entre os chalés dos ricos e asombrarse ante a abandonada maxestosidade do Coll, que seica construíran para un dignitario cubano e nunca se habitara, ata a rúa principal e acougar un anaco nun dos bancos da praza maior ata que a noite emerxía.

Entre toda esta xente pasaron os meus veráns, antes de Franco morrer e con el soterrado. Fronte á consulta médica, tras a fiestra, que se pode ver na imaxe, á esquerda da porta principal, pasei as miñas horas entre apurados manuscritos burocráticos, contabilidades primarias e acougadas lecturas de libros disimulados no caixón do escritorio.

Tras da fiestra entreaberta pasaron moitos días de verán

Un vese mozo subindo cara á “calle principal” tras rematar o labor de tarde, na procura dos amigos, e botar unhas paseatas entre os dous cruces, arriba e abaixo, ás veces en liña como no póster cinematográfico dos sete magníficos, ás veces en pequenos grupellos, un tras doutro, en divertidas conversas ou en razoadas reflexións socio-políticas naquela peripatética escola de formación esquerdista e nacionalista; facer un alto na praza, agardar por alguén e retomar o ir e vir polo “paseo vilego” antes de tomar unhas “chiquitas” ou tras apurar un café.


Traxectoria de Carlos Méixome

Carlos Méixome Quinteiro (Val, Lalín). Estudou Filosofía e Ciencias da Educación en Compostela e exerceu como profesor de Xeografía e Historia ata a súa xubilación. Militante nacionalista dende novo e activista cultural; dirixiu durante anos o Instituto de Estudos Miñoráns. Ten publicados traballos sobre asuntos internacionais e historia contemporánea de Galicia e investigado sobre a persecución franquista no sur da provincia de Pontevedra. Colabora en diversos medios de prensa impresa e dixital. Reside dende hai anos en Gondomar, pero criouse e medrou no Carballiño onde reside a súa familia.


Outros artigos de Carlos Meixome:

Polo Avieiro de dona Emilia ( 1 ) : “Os nomes do Avieiro de dona Emilia”

Polo Avieiro de dona Emilia ( 2 ) : “E ti de onde es?. Un pouco de egohistoria “