A galiña que pon os ovos sen data de caducidade

Antón Jardón

Curriculum Antón Jardón


A soidade era densa e asfixiante. Filtrábase polas paredes da casa coma un líquido que

procura unha saída a través dun poro. (Ledicia Costas, Infamia).

Ao aprobar a oposición de motorista da Garda Civil de Tráfico, Tirso López veu ter a Ourense e, no canto de ocupar a vivenda que lle pertencía na comandancia, alugou un cuarto na pensión que a señora Lola recibira en herdanza dun xastre que a afillara, militante raso do Partido Galeguista, co que vivira amancebada a nai nos dez últimos anos da súa vida. O da Benemérita namorouse perdidamente de Lucía, a filla da caseira. Como ela se facía a espantadiza diante daquel españolista empedernido, o tal non tivo máis remedio que aprender o galego e ata pagou un profesor particular. Ao cabo dun mes xa foi quen de facerlle a Lucía a primeira declaración de amor na lingua de Rosalía. A estratexia do madrileño deulle un resultado excelente, acabando en casamento e o matrimonio non tardou en ter familia. Dous anos despois, ao ascender a sarxento, ansioso de regresar ao seu Madrid natal, Tirso foi destinado ao Ministerio do Interior.

A filla de Tirso e Lucía, Celia, malia vivir na capital do reino, pronunciou as primeiras palabras na lingua da familia materna −e da paterna, claro−. De estudante, Celia pasaba as vacacións coa avoa na casa da aldea. A moza diplomouse en enfermería, mais como en Madrid hai pouco choio para sanitarios, ao morrer a avoa, decidiu reconverter a residencia da aldea nunha casa de turismo rural.

Os primeiros clientes proceden da Coruña: un matrimonio cun neno de seis anos. Ao chegaren á pousada, mentres os maiores desfacían a equipaxe, Celia prestouse a mostrarlle a horta e os animais ao cativo.

Xa de regreso o rapaz tratou de explicarlle aos pais como aquí nesta aldea, “a las gallinas le llaman pitas y al perro le llaman can y, a pesar de que los huevos están calientes, la señora dice que son frescos”.

O fulano arramploulle ao fillo o ovo que levaba na man, mentres inspeccionaba a casca e lle chamaba a atención Celia por falarlle galego a un pequerrecho. Ela, educadamente, respondeulle que se limitara a explicarlle ao neno como se lle chamaban ás cousas no lugar onde estaba. O da Coruña aínda se enfureceu máis e, como non sabía por onde saír, concluíu a conversa: “Tráigame la hoja de reclamaciones! Voy a denunciarla porque sus gallinas serán muy gallegas pero ponen los huevos sin fecha de caducidad”.

[O meu tío Lisardo bota fume polas orellas cada vez que constata como o sistema –xudicatura incluída− sempre atopa argumentos “legais” para darlle a razón a estes curiosos patriotas]. 

———————————————————————————————————-

Publicidade Premer na Imaxe

Outros Artigos de Antón Jardón :

O pan noso de cada día

” Quen ri último, ri mellor “

” Rebuscando nos sumidoiros “

” Conichos e fantoches “

” Contando tardes, sobre todo, tardes “

Quen anda aí?

A señora da máscara no papo (e a educación no sobaco)

“Paco Picholas e os elementos noctámbulos ”

” Sente aqui, señor! “

” A codia das ausencias en tempos adversos “

A algarabía cuántica da covid-19 e a matanza da señora Clotilde [relato]

” A contumacia dun milhomes contra a cerellada doutros catro [relato] “

” Que diferenza hai entre a denta-dura de Trump e o dentame de Bide? “

Maldita escuridade! (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte)

Guerra patriótica: nacionalismo madrileño contra centralismo español

” Ménage à trois nas cloacas do Barbaña “

” Algo cheira a rancio na cidade dos biosbardos “

” Casabranca e o lado íntimo da pseudo-política ourensá.”

” Non hai doce sen trece (corolario) “

” Non hai doce sen trece (segunda parte) “

” Non hai doce sen trece (primeira parte) ”

” Antollo e o xurelo guisado [relato] “

” O can vello, o amo e o patrón [relato] “

” Incontinencias dun petulante na fase 1 [relato] “

” O corvo e o alcalde [relato] “

” A pandemia dos estorniños berrecallos [relato] “

” Unha muller confinada no supermercado “

“O cadeliño zuro e o visitante impertinente”

“Mentres tanto”

” 5 de abril, Domingo de Ramos “

” Galicia, esa esquina do mapa “

” Un País que se disipa sen remedio “