A conxura dos patriotas sen nome

Antón Jardón

Curriculum Antón Jardón

 

Essas criaturas tinham todas vendido a alma a um diabo da plebe infernal, avarento de sordidezas e de relaxamentos

(Livro do desassossego, Fernando Pessoa).

AVANTAR ACTIVIDADES

Nunca seremos capaces de desentrañar a rutineira teimosía dos donos dos bares, dispostos a aparvarnos con varios televisores acesos, dende a madrugada ata as tantas, malia a nosa inapetencia polas súas viandas, agás cando o fútbol decide invadir todas as polgadas da pantalla.

Mais ás veces, raras veces, acaba despuntando a excepción, talvez para confirmar a regra. Hai cousa dunha semana, a iso da media mañá, os barópatas viraban repentinamente a cabeza cara a caixa da parvidade, cando os xefes do pesoe e pepé discutían no patio do colexio sobre a codia das súas miserias, decididos a agraciar ao respectábel público con cargosos bramidos que in illo tempore lle chamaban oratoria. Nesta ocasión ladran e oulean para referirse aos presuntos implicados no penúltimo banquete da chourizada patriótica, sen atreverse a amentar os seus nomes. Ou o que vén sendo o mesmo: rifaban, pretendendo facernos crer que nolo estaban contando todo, sen que nos decatásemos que non nos contaban nada.

Claro, como os galegos –e os outros tamén– somos moi listos desde que pensamos, malia un tipo de doenza colectiva, coñecida como lapsus línguae, que aparentan padecer eses que rifan en Madrid, para embobarnos e incitarnos a sospeitar que todos andan metidos en negocios turbios. Uns meten no debate a «la mujer del Presidente», despois de se conxurar para que nunca saibamos o seu nome. Outros refírense a «la pareja de Ayuso» cando queren falar de pisazos, Maseratis e de pasta –de moita pasta!– ata colocar a un «patriota anónimo» no primeiro posto do Hit Parade dos tratantes de máscaras en tempos de pandemia, sen concedernos o honor de poder chamarlle polo nome ao tipo de marras. Para pechar a cuadratura do círculo dos viciosos, é posíbel que o tal Koldo aínda se siga chamando Koldo, mais o certo é que, a día de hoxe, nin sequera un tal Ábalos se lembra do nome deste filantrópico patriota.

Así que, a nosa amnesia e a supina ignorancia van medrando porque nos azacotan con toneladas de parvidade mediática e porque os que mandan se conxuran, antes de que o do bar acenda o televisor, para regalarnos millóns de gafas con cristais opacos,

fabricadas para converternos en cidadáns cegos, en morcegos apampados que fuximos da luz porque o que realmente nos mola é a indouta escuridade.

Cando o reloxo anuncia a hora de xantar, a televisión segue coa mesma garulada e a cadela de Iolanda, deitada no seu colo, escoita impasíbel as trapalladas de Sánchez e Feijóo, e mesmo as dos seus lugartenentes. Mais, antes de marchar e sen permiso da presidenta da cámara, a cadela pega un brinco mortal, tentando alcanzar coas uñas a pantalla. Como non o consegue, comeza a ladrar desesperadamente, sen que o dono do bar se decate que o único xeito de facela calar era apagando o televisor.

[O meu tío Lisardo só pode compadecerse da pobre cadela de Iolanda –e do dono do bar, claro–. Que podía facer aquela criatura despois de ter que escoitar toda a mañá a tan ilustres tarambainas!?]


Outros Artigos de Antón Jardón :

“A invernía perdurábel”

“A teimosía da perpetua escuridade”

“A esencia non está na casca”

“O gozo de pasear sen ir cara a ningures”

“Que che trouxeron os Reis?”

“A espantosa realidade das cousas”

“Anatomía do frío que non cesa”

“Recompor a memoria. En galego, claro!”

“Que queremos ser, ‘anduriños’ ou pardaos?”

“As gloriosas fragancias da Gloria”

“O prezo dos servizos municipais (ou cando as comenencias suplantan ás necesidades)”

“Concellos galegos: un mundo que non muta nin se inmuta”

” Que longa e a noite e que fugaz é a luz! “

“Quiere una bolsita?”

” A lingua, a cultura e as andrómenas dalgúns alcaldes “

” Que é un alcalde de tarifa plana? “

” Concellos galegos ou concellos de Galicia “

” O regreso de Antón Tovar ás veigas durmidas “

” O espello convexo e os carneiros mochos”

Días de intemperie

Que tropa, que tempos…, que ventos!

Cartas sen selo: As fragrancias que nunca esvaecen

É a caligrafía, babeco!

Cando pretendes apalpar os sentires da noite

A dama da Lagoa, Xinzo, Carreira e nós

A insignificancia das cativezas

Don Alberto e a súa circunstancia

O que acontece é insignificante, o importante é o que nos contan

“Don Alberto, o home que perdeu o acento (que nunca tivo)”

“Tempos de pandemia e secura”

“O estado da nación / O estado da ficción”

“A insipidez minguante da esquerda cortesá”

” Don Alberto e a astroloxía luscofusquiana “

Aaai!, se as paredes falasen, don Alberto.

” Feijoo e a reconciliación coa familia (política) “

” O seu nome fede a pólvora queimada, excelentísimo señor! “

” Feijóo rebenta os freos ao atravesar ao Padornelo “

” Por que te vas, Alberto? “

” Contra o carnaval de Madrid, viva o entroido de Xinzo! “

” Cando as rogativas non dan acabado coa sequía “

” O desencanto de don Claudio “

” Don Claudio e o progreso “

” Vai moito frío en Penalonga “

” A matanza do tempo “

“Unha ovella na tulla do diñeiro”

” Mirando cara a acolá “

” A galiña que pon os ovos sen data de caducidade “

O pan noso de cada día

” Quen ri último, ri mellor “

” Rebuscando nos sumidoiros “

” Conichos e fantoches “

” Contando tardes, sobre todo, tardes “

Quen anda aí?

A señora da máscara no papo (e a educación no sobaco)

“Paco Picholas e os elementos noctámbulos ”

” Sente aqui, señor! “

” A codia das ausencias en tempos adversos “

A algarabía cuántica da covid-19 e a matanza da señora Clotilde [relato]

” A contumacia dun milhomes contra a cerellada doutros catro [relato] “

” Que diferenza hai entre a denta-dura de Trump e o dentame de Bide? “

Maldita escuridade! (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte)

Guerra patriótica: nacionalismo madrileño contra centralismo español

” Ménage à trois nas cloacas do Barbaña “

” Algo cheira a rancio na cidade dos biosbardos “

” Casabranca e o lado íntimo da pseudo-política ourensá.”

” Non hai doce sen trece (corolario) “

” Non hai doce sen trece (segunda parte) “

” Non hai doce sen trece (primeira parte) ”

” Antollo e o xurelo guisado [relato] “

” O can vello, o amo e o patrón [relato] “

” Incontinencias dun petulante na fase 1 [relato] “

” O corvo e o alcalde [relato] “

” A pandemia dos estorniños berrecallos [relato] “

” Unha muller confinada no supermercado “

“O cadeliño zuro e o visitante impertinente”

“Mentres tanto”

” 5 de abril, Domingo de Ramos “

” Galicia, esa esquina do mapa “

” Un País que se disipa sen remedio “