Avelino Muleiro García :
-Licenciado en Filosofía pola Universidade de Barcelona.
-Catedrático de Filosofía do Instituto Alexandre Bóveda (Vigo).
-Director durante seis cursos académicos do IB. Alexandre Bóveda

Día mundial da filosofía 2026
Emulando a obra de Alan Chalmers Que é esa cousa chamada ciencia?, hoxe podemos facernos estoutra pregunta: Que é esa cousa chamada filosofía? Chalmers, en lugar de definir a ciencia detalla a súa finalidade e critica o seu modus operandi. A finalidade da ciencia consiste en establecer teorías e leis xerais aplicables ao mundo. Se establecemos estas teorías e leis do xeito máis esixente posible obteremos en que medida son aplicables ao mundo e, por tanto, a medida en que son útiles. A finalidade da ciencia avalíase segundo os distintos intereses. É xustamente nestes onde Chalmers desenmascara a ciencia e a censura ao achala responsable de deshumanizar a vida por non tratar como cómpre ás persoas e á natureza.
E se buscamos a resposta a esa cousa chamada filosofía, que? Pois en principio ocórreseme dicir que a filosofía é unha guía para aprender a vivir da mellor forma posible no mundo. Tamén podemos dicir que como guía preséntase baixo a forma lóxica dun dilema. Lembremos que un dilema é un argumento utilizado na lóxica tradicional que ten forma de siloxismo e cuxa conclusión se compón dunha proposición disxuntiva cuxos dous membros son igualmente afirmados. Na práctica, o dilema preséntase como un problema que pode resolverse mediante dúas solucións, das cales ningunha é completamente aceptable.
Natureza da filosofía
Podemos preguntarnos: Parécese a filosofía á ciencia? Se a ciencia busca sempre unha utilidade, que intereses ou utilidade busca a filosofía? Analizando a definición formulada por Pitágoras, creador da palabra “filosofía”, comprobamos que a filosofía carece de intereses. Cóntase que Pitágoras ao regresar a Grecia -despois de coñecer a moitos sabios en Exipto, Persia e India- foi interrogado por Leonte, tirano de Fliunte, quen se achaba admirado pola elocuencia e o enxeño do sabio xónico:
“-Oh, sabio Pitágoras, a que te dedicas? Cal é a túa sabedoría particular? -Non son mestre en ningunha arte, Leonte, e tampouco son un sabio (sophos), máis ben son un filósofo (philos-sophos): alguén que ama e aspira á sabedoría (sophia), é dicir, dedícome á Filosofía”.
Leonte quedou marabillado por esta nova palabra e quixo saber máis sobre ela e sobre o que distingue aos filósofos dos demais seres humanos:
“A vida -explicoulle Pitágoras- é como os Xogos Olímpicos, onde acoden tres tipos de persoas distintas: os atletas, que compiten pola gloria dalgún premio; os comerciantes, que van coa intención de comprar e vender; e os espectadores, quen só asisten para ver os xogos, sendo indiferentes aos aplausos e ao lucro. Así é o mundo; uns buscan a fama e outros o diñeiro, pero un terceiro grupo dedícase á contemplación da natureza, simplemente por amor á sabedoría. Este último é o dos filósofos”.
Platón, case dous séculos posterior a Pitágoras, entra na esencia mesma da filosofía para explicar en que consiste propiamente esa contemplación e ese amor á sabedoría á que se refería o gran matemático de Samos. No Banquete, Platón establece a diferenza entre ciencia (episteme) e filosofía (sofía). E faio a través de Sócrates, o personaxe favorito dos seus diálogos, quen relata aos seus amigos o discurso sobre o amor (Eros) que escoitou certo día “de boca de Diotima, unha muller de Mantineia, que era moi versada nestas cousas como noutras moitas”.
Ese discurso sobre a natureza do amor non é máis que o pretexto para esclarecer a esencia da filosofía:
“Eros -contoulle Diotima a Sócrates- non é un deus, senón un demo, pois ocupa un lugar intermedio entre os inmortais e os homes. O día que naceu Afrodita houbo entre os deuses un gran festín no que se atopaba entre outros, Poros (a Abundancia), fillo de Metis (a Prudencia). Despois da comida, Penia (a Pobreza) púxose á porta para mendigar algúns desperdicios; nese momento, Poros embriagado co néctar saíu da sala e entrou no xardín de Zeus onde quedou durmido. Entón, Penia propúxose ter un fillo de Poros, foi deitarse con el e fíxose nai de Eros. Agora ben, ao ser fillo de Poros e Penia, Eros é pobre, desaseado e sen domicilio. O seu leito é a terra, dorme xunto ás portas e fiestras e anda buscando sempre a beleza, o bo e varonil. É atrevido, perseverante, ansioso de saber, hábil, de doado aprendizaxe, encantador e máxico. Xamais está nin na indixencia nin na opulencia. E igualmente áchase a medio camiño entre o saber e a ignorancia.
Entre os deuses, non hai ningún que se ocupe de filosofar nin que estea ávido de adquirir o saber, posto que xa o posúe (en xeral, cando se é sabio non se filosofa). Pero, por outra banda, os ignorantes tampouco filosofan nin desexan chegar a sabios, pois a verdadeira desgraza da ignorancia consiste en que, a pesar de carecer de beleza, de bondade e de coñecementos, cre estar, pola contra, suficientemente provista de todo. E, claro, cando non se cre carecer dunha cousa non se desexa.
Quen son entón, Diotima, os que filosofan -pregúntalle Sócrates-, se non son os sabios nin os ignorantes?
-Un neno adiviñaría que son os que están entre uns e outros – respondeume. E o amor pertence a eles, e é preciso que sexa filósofo e, por iso, que ocupe o lugar intermedio entre o sabio e o ignorante.

A filosofía non é ciencia
Queda claro, pois, desde os inicios da filosofía que a filosofía non é ciencia. Pero dicir que a filosofía non é ciencia non é dicir demasiado, posto que a lóxica invalida as definicións negativas. Con todo, esa trasgresión lóxica axúdanos a avanzar un pouco máis na natureza da filosofía e do filosofar. Pretender lograr unha única definición de filosofía resulta imposible. Non existe unha definición da filosofía na que todos os filósofos estean de acordo; cada sistema -en ocasións, cada pensador- propón unha definición distinta e, polo menos aparentemente, non é posible integrala nun concepto harmónico, superador de toda discrepancia. É certo que cada unha das definicións que se deron da filosofía aspira a ser tida como a única exclusivamente válida, do mesmo xeito que cada sistema filosófico pretende excluír a todos os demais.
Creo, no entanto, que a filosofía nunca pode quedar integramente satisfeita cos seus resultados, e toda definición que a limite a uns resultados vai contra o seu propio espírito. Definir a filosofía polas súas realizacións ou logros parciais é colocar o todo baixo a parte. Definila por calquera outra cousa que non sexa a mesma referencia á sabedoría é descoñecer o seu carácter de coñecemento humano supremo.
Por Pitágoras e Platón descubrimos que a filosofía non é sabedoría nin ignorancia, senón que está a medio camiño entre ambas. Tampouco é ciencia, porque a ciencia se caracteriza por ser “coñecemento racional, sistemático, exacto, verificable e por conseguinte falible” (Bunge: A ciencia. O seu método e a súa filosofía). As teorías filosóficas non se axustan ao método hipotético dedutivo, propio da ciencia, e por iso non poden ser verificadas nin falsadas. Consecuentemente, a filosofía non é preditiva como a ciencia. A predición é un xeito eficaz de poñer a proba as hipóteses, pero tamén é a clave do control e aínda da modificación do curso dos acontecementos. A predición científica caracterízase pola súa perfectibilidade antes que pola súa certeza. Máis aínda, as predicións que se fan coa axuda de regras empíricas son ás veces máis exactas que as predicións penosamente elaboradas con ferramentas científicas (leis, informacións específicas e deducións); tal é o caso con frecuencia, dos prognósticos meteorolóxicos, da prognose médica e da profecía política.
A filosofía non é ciencia, aínda que si exista a filosofía da ciencia, que é un exame ao que a filosofía somete a ciencia. Desde Platón intentouse atopar un criterio para distinguir a ciencia doutros tipos de saber. Platón utilizou o termo episteme (ἐπιστήμη) para referirse a un coñecemento verdadeiro e fiable, en contraposición ao termo doxa (δόξα) como opinión e coñecemento inseguro. Kant seguiu nesta mesma liña e marcou as diferenzas entre as ciencias naturais e a metafísica, que é igual que dicir a filosofía. Este problema coñécese actualmente como o “criterio de demarcación”. Varios epistemólogos dedicáronse á tarefa de tratar de establecer un criterio de demarcación que diferencie por unha banda as hipóteses científicas e pola outra as hipóteses metafísicas. Posiblemente o máis famoso é o criterio de demarcación popperiano para distinguir o que é ciencia do que non o é. Simplificando, poderíase dicir que se unha teoría é falsable, entón é científica; se non é falsable, entón non é ciencia. Como as teorías da filosofía non son falsables dedúcese que non pode ser ciencia. Wittgenstein escribía no Tractatus que “a filosofía non é unha das ciencias naturais. A palabra “filosofía” debe significar algo que estea sobre ou baixo, pero non xunto ás ciencias naturais” (4.111). “A filosofía debe esclarecer e delimitar con precisión os pensamentos que doutro xeito serían, por así dicilo, opacos e confusos” (4.112). “A filosofía debe delimitar o pensable e con iso o impensable. Debe delimitar o impensable desde dentro do pensable” (4.114).
Como vemos, Wittgenstein rexeita a filosofía como ciencia, pero avanza un pouco máis na súa natureza ao avalar a proposta de que a filosofía debe ter como finalidade esclarecer os pensamentos. Non sempre a nitidez e a transparencia acompañaron a todos os filósofos e sistemas filosóficos da historia, pero a claridade é condición necesaria da filosofía auténtica, porque sen ela non se sabe de que se está falando nin que razóns hai para afirmar ou rexeitar unha tese.
Foi Ortega y Gasset quen dicía que o filósofo deberá extremar o seu propio rigor sitemático ao investigar e perseguir o que vai formar parte das súas verdades, pero que ao emitir as devanditas verdades deberá fuxir dos tecnicismos e palabras de difícil comprensión. A filosofía non debe ser opaca, arrevesada e engorrosa. Hai quen pensa que canto máis impenetrable, ambiguo e incoherente se exprese un pensamento, máis profundo é; no entanto, iso é unha crenza totalmente errónea.
Algúns detalles máis sobre a filosofía
“Cando preguntamos: Que é iso de filosofía?, falamos sobre a filosofía. En tanto preguntamos dun modo tal, quedamos evidentemente nun lugar colocado por encima, isto é, fóra da filosofía. Pero o obxectivo da nosa pregunta é entrar na filosofía, deternos nela, comportarnos segundo o seu modo, é dicir, “filosofar”. O camiño da nosa conversación, por tanto, non só debe ter unha clara dirección, senón que ademais esta dirección debe ofrecernos ao mesmo tempo a seguridade de que nos movemos dentro da filosofía e non que, fóra dela, damos voltas ao seu redor”. (Heidegger: Que é iso de Filosofía?).
Se entramos nas entrañas da filosofía comprobamos que o filosofar é unha actividade esencialmente especulativa e que pouco ten que ver coa realidade empírica. Aristóteles escribiu na súa Metafísica que, en efecto, coñecer polos sentidos é unha facultade común a todos, pero un coñecemento que se adquire sen esforzos non ten nada de filosófico. O que ten as nocións máis rigorosas das causas, e o que mellor ensina estas nocións, é máis filósofo que todos os demais en todas as ciencias. Por iso a filosofía é a ansia de saber, un saber que se busca en por si e non polos seus resultados.
Aristóteles consideraba a metafísica (filosofía primeira) como “un saber libre”, pois versa sobre algo que persegue o ser humano, non por razón das necesidades ou conveniencias da vida práctica, para as cales é realmente inútil, senón como un saber que é en si mesmo a causa da súa apetecibilidade. Desde esta perspectiva é clara a “inutilidade” da filosofía para a vida puramente pragmática. Esa mesma inutilidade da filosofía revélaa Heidegger no seu libro A pregunta pola cousa ao afirmar que “a filosofía é aquel pensar co cal esencialmente non se pode facer nada”.
San Agustín, con todo, afirmaba que a razón do filosofar está precisamente na felicidade (nulla est homini causa philosophandi, nisi ut beatus sit). Iso mesmo defende Boecio no seu libro Da consolación da Filosofía. Segundo Boecio, a filosofía é o alimento de todos os seres humanos, o que nos protexe de todo. Todo filósofo debe loitar contra a ignorancia e rirse de todos os ignorantes que intentan apoderarse de cousas que non teñen valor algún e non recoñecen a importancia, satisfacción e consolación da filosofía.
Esta relación entre filosofía e felicidade estivo moi presente tamén en Aristóteles. Dicía o estaxirita que a felicidade é a que corresponde á vida teorética ou do coñecemento. A vida contemplativa sería a vida ideal, o único modo de vida para o cal o ser humano é autosuficiente. Por iso a persoa máis feliz é o filósofo, e éo cando a súa razón se dirixe ao coñecemento da realidade máis perfecta. Será Tomás de Aquino quen seguindo a filosofía aristotélica identifique a realidade máis perfecta en Deus.
O dilema da filosofía
A filosofía é a reflexión radical acerca da vida; ela pregunta sempre, busca as razóns últimas, non se conforma co obvio, cuestiona, sospeita. É incómoda porque interroga, porque non acepta dogmas, porque solicita razóns, porque sabe dicir que non dun modo crítico. O que nun principio moveu aos seres humanos para facer as primeiras indagacións filosóficas foi, como o é hoxe, a admiración, dixo Aristóteles. Esa admiración resulta cada vez maior nos nosos días porque o mundo físico, político, antropolóxico e cultural que nos rodea amplíase inmensa e vertixinosamente.
Con todo, a admiración é resultado da ignorancia, pois do que sabemos non nos admiramos certamente. A pesar de todo, o filósofo non é un ignorante absoluto, como explicou Diotima, xa que se fose así nunca podería superar esa ignorancia. Por esa razón a filosofía atópase co dilema de superar a ignorancia, pero sen alcanzar nunca a sabedoría. Ortega e Gasset escribía no seu libro Que é filosofía? que a esta, hoxe en día, non a entendemos como hai anos e que isto se debe, principalmente, á súa situación: “Hoxe en día atópase no espírito colectivo, a diferenza de hai anos. Na actualidade consómense máis libros de filosofía, que non chegan soamente aos propiamente devanditos filósofos, senón tamén a aquelas persoas interesadas pola filosofía. Ultimamente hai un maior interese pola filosofía porque a xente sente necesidade de coñecer ideas e á vez sente nestas voluptuosidade. Esa voluptuosidade é a cara da felicidade, e posto que todos queremos chegar a ser felices, a xente compra máis destes libros para achar unha axuda nesta procura da felicidade. Por tanto, todos buscamos o noso destino, ese destino constitúe o que a nós, en verdade, nos gusta e o que queremos que se cumpra. De aí a que no noso tempo queiramos e nos compraza filosofar” (Que é filosofía?).
Con todo, non quedamos en que a filosofía carece de intereses e que co pensar filosófico non podemos facer nada? Talvez ese dilema nos faga comprender que a filosofía resulta tanto máis necesaria precisamente canto máis inútil pareza e que alí onde ela falta, florece con máis seguridade a superstición nas súas varias roupaxes; ou simplemente a banalidade máis roma e tediosa, como ecoa na maior parte das nosas conversacións. Mentres a filosofía nos inculca chegar a ser excelentes, a consigna universal manda facernos normais.
Estamos, por tanto, plenamente atrapados nun pertinaz dilema dentro da filosofía. Queremos saber que é e dicimos que é unha actividade humana, nobre e valiosa, pero que carece de pragmatismo, é dicir, que non serve para obter beneficios contables no noso haber. Pero, ao mesmo tempo, sinalamos que a finalidade da filosofía é alcanzar a sabedoría e a felicidade. E como nos pode garantir felicidade a filosofía se queda na marxe de todo interese? A felicidade é algo que nos interesa, e moito. Como individuos e como sociedade. A pesar de todo, a felicidade da sociedade depende fundamentalmente da política, por iso tanto Platón como Aristóteles incluían as formas de goberno na ética, responsable de achar as causas da felicidade. E a política debía ser exercida por filósofos, dicía Platón, ou en todo caso que quen a exercese fose filósofo, como xustifiquei no meu último artigo (Do político como sabio ao político como xestor).
No Renacemento, Tomás Moro lembraba na súa Utopía esta tese platónica e prognosticaba a presenza da felicidade no futuro, en caso de gobernantes filósofos: “Xa sabedes -di maese Moro- que dixo o voso admirado Platón, que só serán perfectamente felices as repúblicas no futuro se os filósofos son reis ou os reis se entregan ao estudo da filosofía” (T. Moro: Utopía).
Realmente, merecen o título de filósofos os gobernante desta aldea global en que vivimos? Afectarán os dilemas intrínsecos da filosofía á nosa felicidade e ao deseño racional dos nosos proxectos? Non hai dúbida de que o desexo dos seres humanos leva en si mesmo a súa finalidade, que non é outra que a conquista da felicidade, aínda que cando esta falte exista unha elegante habilidade innata para converter a ilusión en realidade e a ficción, en verdade. Talvez a filosofía sexa clave para entender todo isto, ou talvez “á filosofía lle basta o que quere ser -como escribiu Adorno- e non galopa puerilmente detrás da historia e do real”.
En todo caso, o dilema segue aberto, para políticos e cidadáns. Que os políticos españois en actual campaña electoral non esquezan esta guía filosófica e elixan algunhas das súas recomendación para honestidade súa e ben da cidadanía.



OS MELLORES ESTABLECEMENTOS
Outros artigos de Avelino Muleiro:
Avelino Muleiro: “Do político como sabio ao político como xestor”
Avelino Muleiro: “O triunfo da vulgaridade (II)”
Avelino Muleiro: “O triunfo da vulgaridade (I)”
Avelino Muleiro: “Schengen, ese pobo pequeno coa porta máis grande de Europa”
Avelino Muleiro: “Os sucos do tempo”
Avelino Muleiro: “En defensa da dignidade docente”
Avelino Muleiro: “Benvido, Daniel, a este lado da vida”
Avelino Muleiro: “As trampas da dialéctica”
Avelino Muleiro: “Liexa, a Cidade Ardente no corazón de Europa”
Avelino Muleiro: “Que é a verdade? Un diálogo eterno fronte ao poder”
Avelino Muleiro: “O antidarwinismo do movemento therian”
Avelino Muleiro: “A coreografía da lonxevidade: a nova linguaxe das nosas cidades”
Avelino Muleiro: “Jesús Mosterín, o filósofo da verdade”
Avelino Muleiro: “A guerra nas mesas de Kant e Maquiavelo”
Avelino Muleiro: “Jürgen Habermas, o filósofo da palabra”
Avelino Muleiro: “A posverdade e a ditadura do relato”
Avelino Muleiro: “Muros legais a adolescentes dixitais”
Avelino Muleiro: “O adeus a un xigante da palabra”
Avelino Muleiro: “O retorno dos Césares”
Avelino Muleiro: “O mito do saber científico e as súas trampas epistemolóxicas”
Avelino Muleiro: “Badaladas, uvas e …o eterno comezo”
Avelino Muleiro: “O milagre laico do Nadal e os seus paradoxos”
Avelino Muleiro: “Os mercadillos do Nadal en Luxemburgo e Bruxelas”
Avelino Muleiro: “A ponte invisible da confianza”
Avelino Muleiro: “O derradeiro suspiro entre as miñas mans “
Avelino Muleiro: ” Entre fenómenos e noúmenos: a realidade oculta tras a pantalla”
Avelino Muleiro: “Vivir no futuro”
Avelino Muleiro: “Así que pasen cinco anos”
Avelino Muleiro: “A guerra: Unha reflexión sobre o absurdo”
Avelino Muleiro: “A vida bébese a pequenos grolos”
Avelino Muleiro: “Nietzsche, o profeta ateo”
Avelino Muleiro: “O desarraigamento (II) “
Avelino Muleiro: “O desarraigamento (I) “
Avelino Muleiro: ” A vida, un xogo total”
Artigo: ” Avelino Muleiro: “Se a vida estivese programada” “
Avelino Muleiro:”Os novos Retablos das Marabillas”
Artigo: “Avelino Muleiro: ” Viaxando -no metaverso- con Charles Darwin pola Patagonia, (II)”. Darwin, os foguinos e o espectáculo da Natureza”
Artigo: “Avelino Muleiro: ” Viaxando -no metaverso- con Charles Darwin pola Patagonia, (I)”“
Artigo: “Avelino Muleiro: ” Maldita soidade (II). A soidade psicolóxica “
Artigo: “Avelino Muleiro: ” Maldita soidade (I). A soidade na filosofía “”
Artigo: “Avelino Muleiro: “Perdón, rancor e cicatrices””
Artigo: “Avelino Muleiro: “A mentira como ascensión do nihilismo””
Artigo: “Avelino Muleiro: “Mi Buenos Aires querido…””
Artigo: ” Avelino Muleiro: ” O erro categorial nas Ciencias Sociais (I) O fetichismo das ideas””
Artigo: “Avelino Muleiro: “Mundos acoplados””
Artigo: “Avelino Muleiro: “As profecías da actual situación de naufraxio posmoderno (II)””
Artigo: “Avelino Muleiro:”Náufragos posmodernos nunha sociedade ideoloxizada (I)””
Artigo: ” Avelino Muleiro:” Do xene egoísta ao algoritmo suicida””
Artigo:” Avelino Muleiro. A ética do discurso (II) A ética ao rescate”
Artigo:” Avelino Muleiro. A ética do discurso (I) A ética ao rescate”
Artigo: “Avelino Muleiro: ” Cultura e Viño “”
Artigo: ” Avelino Muleiro: “Poden ter dereitos os animais? (II)” “
Artigo: “Avelino Muleiro: “Poden ter dereitos os animais? (I)””
Artigo: “Avelino Muleiro: As pseudociencias e a medicina convencional”
Artigo: “Avelino Muleiro: A vileza dos novos deuses fatuos do Olimpo”
Artigo: “Rebelión sentimental do amor contra o control lóxico da razón (II)”
Artigo: “Rebelión emocional da amizade contra o control lóxico da razón (I) “
Artigo: “Sofismas e falacias, torpedos do discurso lóxico”
Artigo: ” Festa da filosofía no metaverso “
Artigo: “Tempos de frio moral”
Artigo: “Avelino Muleiro: Trascendencia do irrelevante (II)”
Artigo: “Avelino Muleiro: Trascendencia do irrelevante (I)”
Artigo: “Avelino Muleiro: O bico envelenado de Casandra”
Artigo: “Avelino Muleiro: A ocorrencia como contraargumento político”
Artigo: “Avelino Muleiro: Rebelión na caverna”
Artigo: “Avelino Muleiro:” A razón á caza e captura do azar e da causalidade””
Artigo: “Avelino Muleiro: “Derradeiros poemas de Manuel Vilanova”
Artigo: “A opinión de Avelino Muleiro: ” Vítimas baixo sospeita “”
Artigo: “A opinión de Avelino Muleiro: “Retablo de Nova York””
Artigo: ” Da imbecilidade á loucura pasando pola estupidez “
Artigo:” Filosofía delenda est “
Artigo: ” Fronteiras borrosas na realidade xeracional “
Artigo: ” Auf Widersehen, Viena. Dankeschön ”
Artigo: ” Encontros -imaxinarios-en Viena (III). Freud-2 “
Artigo: ” Encontros- imaxinarios- en Viena (II). Freud-1 “
Artigo: ” Avelino Muleiro : “Encontros –imaxinarios– en Viena (I)” “
Artigo: ” Festas do Nadal e a súa historia “
Artigo: ” O cerebro humano, esa caixa negra da nosa conduta “
Artigo: ” Mente, cerebro e conciencia (II) “
Artigo: ” Mente, cerebro e conciencia (I) “
Artigo: ” Pienso, luego Resisto “
Artigo: ” Da caverna platónica á nova Barataria “
Artigo: ” A linguaxe, instalada no idiolecto e na evolución social “
Artigo: ” Viaxe polas entrañas da hermenéutica “
Artigo: “A xustiza, entre o veo da ignorancia e a Intelixencia Artificial “
Artigo: ” Malos tratos e crueldade “
Artigo: ” Movementos feministas e ideoloxía de xénero “
Artigo: ” Dereitos humanos e dereitos dos animais “
Artigo: ” Violencia patolóxica “
Artigo: ” Posmodernidade e medios de comunicación “
Artigo: ” A ilusión da eterna xuventude e da inmortalidade: pode ser reversible o envellecemento? “
Artigo: ” Filosofía Médica (II): A historia da medicina e os seus retos actuais “
Artigo: ” Filosofía Médica (I) :Relación da medicina coa filosofía e coa ciencia “
Artigo: ” De quen son os fillos? “
Artigo : ” O Poder da Intelixencia Emocional “
Artigo : ” Devalo da Galicia interior “
Artigo : ” Filosofía Política: realismo e perversións políticas ( II ) “
Artigo : ” Filosofía Política: realismo e perversións políticas ( I ) “
Artigo : ” Negacionismo e represión social “
Artigo : ” Reclamos tóxicos “
Artigo : “ Ditame aberto ás ideoloxías (II) “
Artigo : ” Ditame aberto ás ideoloxías (I) ”
Artigo : “ Crise de Valores “
Artigo : ” A paz perpetua ”
Artigo : ” Científicos, expertos, médicos e filósofos “
Artigo : ” Regreso ao futuro “
Artigo : ” Parte de guerra ”
Artigo : ” Mario Bunge, embaixador do Carballiño ”
————————————————————————————————–
Curriculum de Avelino Muleiro García
-Licenciado en Filosofía pola Universidad dee Barcelona.
-Catedrático de Filosofía do Instituto Alexandre Bóveda (Vigo).
-Director durante seis cursos académicos do IB. Alexandre Bóveda.
-Profesor do Instituto Ausias March (Barcelona) no curso académico 1968-69.
-Profesor de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela nos cursos 1970-71 e 1971-72.
-Subdirector Xeral de Bacharelato da Consellería de Educación da Xunta de Galicia (1986 e 1987).
-Fundador e presidente do partido político Nacionalistas de Galicia (NG).
-Co-fundador e actual presidente do Grupo Aletheia de Filosofía.
-Fundador e actual Director do Instituto de Estudios Carballiñeses.
-Director da revista Ágora do Orcellón.
-Presidente da asociación Álvaro das Casas.
-Vocal da asociación Amigos da Universidad de Vigo.
-Membro do consello de redacción do boletín Tres Campus (Amigos da Universidade de Vigo).
-Membro cofundador da Táboa da historia de Galicia.
Obras
Colaborador semanal de Diario16 (desde finales dos ochenta e comenzos dos noventa).
-Colaborador semanal de Atlántico Diario, durante cinco anos, co logotipo El Surco (en castellano) e Xermolo (en galego).
-Publicou traballos da súa especialidade (Nietzsche, Wittgenstein, Lóxica…) en libros e revistas filosóficas.
-Colaborador en libros e revistas culturales (Festa da palabra, Encontros coa tradición. Conversas no Ribeiro, Tres Campus, Verbas aos mozos galegos, de Álvaro das Casas -en edición facsímile-, O Manifesto UCRA, de Álvaro das Casas –edición facsímile-, etc).
-Prologuista de varios libros (Nomes do Ribeiro -de Frutos Fernández-, Os nomes beiramariños –de Gerardo Sacau–, Mar adiante, as Xeiras dos Ultreias, etc).
-Coordinador do libro Homenaxe a Neira Vilas e a Balbino, o neno labrego.
















