O colaborador de badalnovas Manuel Herminio deixanos este artigo

Dende Seixo-Albo
Despois des escoitar na boca de determinados líderes da dereita falar de “mafia sindical e de terrorismo sindical” xunto a outras lindezas referíndose á folga xeral vivida hai uns días, como moitos cidadáns fágome unha pregunta: que sería das empresas e os medios de produción se non houbera traballadores que fan camiñar e producir á estas e á vez son consumidores? Poderían seguir existindo? Poderán as maquinas substituír na súa totalidade ás persoas? Entendo que estas preguntas ben merecen unha pequena reflexión.
Vivimos nun mundo complexo no que ningunha das partes ou sectores que o conforman poden existir illadas dado que se necesitan, polo que tampouco poden ser excluída a parte social, dado que cumple unha doblefunción. Vivimos tamén nun mundo onde as diversas ideoloxías loitan por impor o seu proxecto ideolóxico pra, en teoría, mellorar a nosa existencia. Mais co paso moitas de xeracións a sociedade ten a experiencia de que toda ideoloxía, por moi boas intencións que reflicta nos seus principios, levada ó extremo xera abusos que crean desigualdades e indefensión dunha parte maioritaria do seu tecido social. Exemplos hai abondo. Nos países comunistas a aplicación da ideoloxía que pretendía todo dentro do estado creou unha clase dirixente que vivía con prebendas pra manter un sistema que afogaba as liberdades e a millóns de cidadáns. O seu fracaso levouno case á desaparición.
Pola contra, a economía liberal predica que todo debe estar fora do estado. Ou sexa, todo debe ser regulado pola lei da oferta e da demanda sen que ningún poder público interveña nesta cuestión. Mais os anos vivimos demostran que cando non existe un contrapeso que equilibre estes espazos ideolóxicos, todo o poder queda nas mans dos poderosos, sendo a parte social sempre a prexudicada. Velaí dous sistemas contrapostos que hoxe se enfrontan no mundo. O primeiro está eliminado case na súa totalidade. Xa non quedan países que o manteñan, coa excepción dunha Cuba en suma pobreza e de Corea do Norte un estado ditatorial militarizado e unha China que dentro da ditadura optou polo capitalismo.
O liberalismo con certas intervencións dos estados campa hoxe en case todo o mundo. O exemplo da motoserra de Milei admirada á calada pola dereita española, é aplaudida polos seguidores de Trump xunto coas súas marcas brancas no noso estado. E diante esas dúas ofertas navega o mundo a día de hoxe. Por un lado no noso Estado está o liberalismo feroz que ten como primeiro obxectivo controlar os servizos públicos importantes como a sanidade, a educación e outros pra logo, dende a óptica da privatización gañar cartos e rematar co estado de benestar- Todo deixando a parte social, ó igual que acontece nos EE.UU. nas mans de corporacións que soamente buscan o negocio sen máis. Polo que, partindo desa afirmación, pódese extraer a conclusión de que, vivindo nun espazo onde, salvando casos concretos de servizos, o liberalismo económico está inmerso na sociedade, é necesario un contrapeso que defenda á parte social pra manter un equilibrio entre esas dúas partes. E por iso os partidos e os sindicatos están recollidos no texto constitucional como algo básico na nosa sociedade. Pois todo o mundo sabe que a día de hoxe os traballadores e xubilados tamén son, somos consumidores. Polo que o exabrupto de mafia sindical non ten cabida nas declaracións dos que aspiran a gobernar este noso Estado. A caso xa perdemos a memoria e ninguén se lembra dos avances sociais que nos trouxeron ata os nosos días as xentes que loitaron polos deireitos sociais? Pois foron os sindicatos.
Pode que, como vivimos no tempo do insulto, todas estas declaracións altisonantes soamente busquen o titular da prensa. Con todo, unha cousa debe quedar moi clara: nun mundo gobernado pola libre empresa ou polo capitalismo, a necesidade dunhas organizacións sindicais fortes é inprecidibel. Polo que o diálogo entre estas dúas partes, a empresariasl e a social, é moi importante. En fin, neste momento debe quedar moi claro que se as empresas necesitan traballadores para producir, deben entender que tamén os traballadores e as súas familias son consumidores. Polo que é necesario o acordo que fuxa da imposición deixando fora os insultos e as descalificacións.



OS MELLORES ESTABLECEMENTOS
Outros artigos de Manuel Herminio Iglesias
Manuel Herminio: “Cara unha sociedade multirracial”
Manuel Herminio: “Unha nova inquisición”
Manuel Herminio: “A lei do oeste”
Manuel Herminio: “Odio no ollar e no falar”
Manuel Herminio: “Unha esmola prós “chinitos””
Manuel Herminio: “Tempo de berros e insultos”
Manuel Herminio: “O Poder das redes sociais”
Manuel Herminio: “Inimigos ou irmáns?”
Manuel Herminio: “A egolatría e o servilismo”
Manuel Herminio: “Aldama: un modelo de que?”
Manuel Herminio: “A mensaxe de León XIV e os riscos da I.A.”
Manuel Herminio: “Unha lección de humanidade”
Manuel Herminio: “A velocidade nas nosas vidas”
A opinión de Manuel Herminio: “Raigame: algo máis que unha romaría”
A opinión de Manuel Herminio: “A manipulación das masas”
A opinión de Manuel Herminio: “Hai 50 anos e pico…”
A opinión de Manuel Herminio: “Adeus a Revolución Cubana”
A opinión de Manuel Herminio: “Patriotas de bandeira”
A opinión de Manuel Herminio: “Cuba na encrucillada”
A opinión de Manuel Herminio: “Quixemos cambiar o mundo…”
A opinión de Manuel Herminio: “O mundo ten alzheimer?”
A opinión de Manuel Herminio: “A faciana agochada dos deuses”
A opinión de Manuel Herminio: “A lei do máis forte”
A opinión de Manuel Herminio: “A velocidade como meta”
A opinión de Manuel Herminio: “Ás portas do Nadal lembrando a Marcos”
Agochar o que non gusta da historia
Licenciado pola universidade da vida
A deshumanización da sociedade
Tiranos con facha de demócratas
Pode arredarse música e cultura da política?
Nas mans de ególatras e imperialistas
Soamente unha visión: a económica
O insulto no canto do argumento
Tempo de charlatáns e predicadores
Non todo vale pra acadar o poder
Ditadores coa faciana de demócratas
A opinión de Manuel Herminio: “Enfurruñados ou riquiños”
Quen fala dos problemas desta terra?
Asaltar o ceo contra o pracmatismo
A fantasía e o consumismo no Nadal
Feijoo e as maiorías absolutas
Descoñecen o que berran e chantean?
Lavándolle a faciana a extrema dereita
Moita enerxía sen rentabilidade
Ourense: Sen obxectivos nin proxectos
Ourense, por riba das ideoloxías
Vandalismo, botellóns e desleixo
Dúas maneiras de actuar na política
















